عملیات احداث واحد سوم بخار این نیروگاه از ابتدای مهرماه سال ۱۴۰۳ آغاز و با وجود برخی محدودیتهای پیرامونی و تبعات اقتصادی آن، با حمایت حامیان پروژه و تلاش شبانهروزی عوامل اجرایی گروه مپنا و پیمانکاران در ۳۱ تیرماه سال ۱۴۰۵ با شبکه سراسری سنکرون شد.
این واحد پس از سنکرون در ایام پیک شبکه در اختیار معاونت راهبری شبکه قرار گرفت و دوره بهرهبرداری آزمایشی شامل تستهای قابلیت اطمینان با هماهنگی شرکت مدیریت شبکه برق ایران، در شهریورماه ۱۴۰۵ با موفقیت به اتمام رسید.
قرارداد احداث سه واحد بخار این نیروگاه به همراه توسعه پست ۴۰۰ کیلوولت، در راستای ایفای تعهدات قرارداد بیع متقابل بین شرکت مادرتخصصی تولید نیروی برق حرارتی و شرکت تولید برق توس مپنا منعقد شده است. بر اساس قرارداد بیع متقابل، وزارت نیرو مکلف است مقدار سوخت مایع (نفت گاز) صرفهجویی شده ناشی از اجرای طرحهای تبدیل نیروگاه گازی به سیکل ترکیبی یا معادل ارزی آن را حداکثر طی مدت دو سال تا سقف سرمایهگذاری انجام شده در اختیار سرمایهگذار قرار دهد.
با بهرهبرداری کامل از بخش بخار نیروگاه فردوسی، علاوه بر افزایش تولید و پاسخگویی به رشد بار در شمال شرق کشور، بهبود راندمان به حدود ۵۰ درصد، دستیابی به صرفهجویی ۷۵۰ میلیون لیتر سوخت گازوئیل در سال برای سه واحد بخار و کاهش آلایندگی زیست محیطی حاصل میشود.
بخش بخار نیروگاه سیکل ترکیبی فردوسی شامل سه واحد توربین بخار، هر کدام به ظرفیت ۱۶۰ مگاوات و در مجموع ۴۸۰ مگاوات به همراه شش دستگاه بویلر بازیاب حرارتی، سیستم خنک کن ACC و پست ۴۰۰ کیلوولت است. در این پروژه شرکت گروه مپنا به همراه کارخانجات برای تامین تجهیزات اصلی و شرکت احداث و توسعه نیروگاههای مپنا (توسعه یک) به عنوان پیمانکار اصلی نقش داشتهاند. سرمایهگذار و مالک نیروگاه سیکل ترکیبی فردوسی، شرکت تولید برق توس مپنا زیرمجموعه هلدینگ نیروگاهی ایرانیان (ومپنا) است.